3/5/2009 - Levend in de Nieuwe Energie

Levend in de Nieuwe Energie

Een artikel over wat Nieuwe Energie is, hoe het je leven kan veranderen en een persoonlijk verhaal van mij als voorbeeld. Daarnaast vertel ik iets over de eerste stappen in de Nieuwe Energie en de realisatie dat ik klaar was met wat ik hier op aarde kwam doen. Daarna vertel ik meer over mijn keuze voor ascentie en de integratie die daardoor als vanzelf ontstaat. Uiteindelijk besluit ik met een aantal tips en aanbevelingen voor het leven in de Nieuwe Energie en tijdens je integratie.

Nieuwe Energie is niet de volgende helende energie die doorgegeven kan worden van de ene mens op de andere. Het is niet iets dat uit het universum kan worden getrokken en binnengebracht door bepaalde ‘kanalen’. Nieuwe Energie is een bewustzijns-energie en vandaar dat ik vaak ook spreek van nieuw bewustzijn. Helemaal hetzelfde is het niet, maar het een is wel het gevolg van het ander.

Nieuwe Energie ontstaat door de verbinding van één mens met zijn eigen essentie of ziel. Op deze wijze creëert de mens nieuwe energie. In de eerste instantie zal iemand de nieuwe energie vooral in zichzelf gaan bemerken en in zijn of haar eigen realiteit. Pas wanneer de mens zelf is vervuld door de Nieuwe Energie kan er een ‘overloop’ ontstaan naar de wereld om hem of haar heen.

Nieuwe Energie, leven in Nieuwe Energie, leven in Nieuw Bewustzijn, is een keuze. Het wordt je niet opgedrongen en je kan het niet zondermeer overdragen. Wel is de mens die in de Nieuwe Energie leeft een inspirator voor anderen op velerlei gebied.

Wat natuurlijk gebeurt is dat degene die kiest voor de Nieuwe Energie, voor zichzelf kiest. Men kiest om zo diep in het zelf te duiken dat de connectie met de ziel ontstaat. En dan ontstaat er een leven van ontvouwing, zoals nog nooit eerder is beleefd. Het leven in de nieuwe energie, met een heel nieuw bewustzijn gaat zichzelf aan de mens ontvouwen.

De keuze en de verandering

Ongeveer 9 jaar geleden koos ik bewust voor een leven in de Nieuwe Energie. Nu had ik dat al gekozen voordat ik naar de aarde ging, maar het is nodig dat de mens die ik ben ook op een zeker ogenblik die keuze maakt, zodat het hier op aarde tot ontvouwing kan gaan komen.

In de eerste instantie kwamen er enorme veranderingen in mijn leven. Ik durfde meer te ontdekken en te ervaren, maar ik raakte ook dingen kwijt. De familie waar ik bij was opgegroeid durfde ik eindelijk los te laten, mijn relatie onderging enorme veranderingen en ik raakte mijn aardse baan kwijt.

De direct veranderingen kwamen in mijn werk rond 2001. Ik werkte als medium, reader en healer en organiseerde engelenkringen. Iedere maand verzamelde zich een stuk of 12 mensen zich in mijn huiskamer en channelde ik de energie van de engelen in de groep. Eveneens werkte ik 1 op 1 met een methode die ‘energetische integratie’ werd genoemd.

Op een avond die ik speciaal had georganiseerd samen met mijn toenmalige gids en die ik ‘kristal avond’ had genoemd, ontstond voor mij de belangrijkste verandering. Iedereen zat in een kring en al snel had iemand gevoeld dat er een kristal in het midden van de kring hing. Ik vond het onzin. Ik zag en voelde daar niets van, terwijl ik daarvoor graag meeging in dit soort gevoelsbelevingen en wonderbaarlijke activiteiten. Ik werd kribbig. En ik besloot dat we niet als groep verder konden gaan, maar dat de mensen maar 1 voor 1 in het midden van de kring hun eigen ervaring moesten opdoen.

Zo gezegd, zo gedaan. Iedereen nam plaats in het midden en volgens sommigen, recht onder het hangende kristal. Het zal wel. Ik was er niet van overtuigd en ik begon grip te verliezen op de activiteit van de groep. Uiteindelijk was ik zelf aan de beurt en met enige tegenzin ging ik in het midden van de kring zitten. Ik sloot mijn ogen, nam een diepe ademhaling en opende mijzelf voor wat ging komen. Ik voelde me indalen in een enorme ervaring. Een aanwezigheid die ik toen niet herkende als mijn eigen ziel, mijzelf, voelde aan als een enorme krachtige vrouwelijke aanwezigheid en ze had maar 1 vraag voor me: “Ben je klaar om datgene te gaan doen waarvoor je hier op aarde bent gekomen?”

Even vormde mijn mind beelden van bekendheid, van grote volle zalen en alle andere dromen die mediums ongetwijfeld nog meer dienen te hebben. Uiteindelijk zei ik diep vanuit mijn gevoel: “Ja”.

Op dat moment was alles weg. Ik nam weer plaats in de kring en wachtte geduldig tot iedereen klaar was. Ik voelde iets groots ontstaan, maar het maakte me kregelig, wrevelig en geïrriteerd. Het leek wel of ik ineens met een onbekende helderheid om me heen keek en het hele gebeuren in de kring vond ik een belachelijk en kinderachtig circus. Ik was blij toen de avond voorbij was en ik me terug kon trekken om verder te broeden op dit vreemde fenomeen.

Als snel merkte ik het gevolg op van deze interactie met mezelf, want ik verloor alle intuïtie en alle mediamieke talenten. Mijn gids was in geen velden of wegen te bekennen en ik had het gevoel dat ik koud, hulpeloos en machteloos op de ruwe aarde was gesmeten. Het duurde drie maanden en in die drie maanden voelde ik me vreselijk kwetsbaar en bezocht ik een aantal zelfrealisatie bijeenkomsten. Mijn eigen bijeenkomsten had ik laten gaan en ik zat af en toe op een kussentje te luisteren naar termen en verhalen die ik wel probeerde te snappen, maar die ik niet werkelijk kon begrijpen. Wel voelde ik ontzettend veel.

Ontdekking van de Nieuwe Energie

Uiteindelijk stapte ik daar ook weer op en ging ik meer en meer een vermoeden krijgen van de Nieuwe Energie in mijn leven. De nieuwe bijeenkomsten heetten dan ook ‘nieuwe energie bijeenkomsten’ en werden veel minder druk bezocht dan de mystieke mysterieuze engelenkringen, waar ik mensen van antwoorden voorzag en nog meer, van de broodnodige energie.

Ik bleef zoeken naar antwoorden maar begon te merken dat ik de antwoorden genereerden als gevolg van mijn ervaringen. Het leek een nieuw pad waar nog nooit iemand had gelopen en ik de ontdekkingsreiziger bleek te zijn van mijn eigen leven.

Ik merkte dat ik niet meer kon steunen op oude overtuigingen en zelfs dat mijn oude methoden niet meer werkten. Er leken geen strohalmen en handvaten te zijn. Het leek me mooi om mijn passie hier op aarde te leven en ook om mijn eigen Ziel/Goddelijkheid/Essentie, hoe je het ook wilt noemen, de ruimte te geven hier te leven.

De eerste stadia in het leven in de Nieuwe Energie waren spannende tijden, vol experimenten en nieuwe hoop en verwachtingen. We speelden met nieuwe mogelijkheden, vaak op het randje van wat mogelijk was. Dat dit ook soms tot verwarring en chaos in mijn eigen leven leidde nam ik er op de koop toe bij.

In de loop der tijd begon ik te merken dat er andere manieren waren. Dat het niet altijd nodig was om losbandig met mijn eigen lichaam en gezondheid om te gaan en dat ervaren in de Nieuwe Energie ook een prettige, vreugdevolle en voldoening gevende activiteit kon zijn. Dat leerde ik vooral door de interactie met mijn ziel en toen ik uiteindelijk koos om mezelf volledig over te geven aan mijn eigen ziel, ging het allemaal nog simpeler. En simpeler betekende niet wat mijn mind ervan had gemaakt, maar simpeler omdat alles wat ik ervoer een enorme vreugdevolle ondertoon kende.

Ik leerde het belang van zelfliefde, zowel geestelijk als fysiek. Ik leerde hoe heling als vanzelf plaatsvindt als enorme onvoorwaardelijk zelfliefde deel uit maakt van mijn leven en mijn welzijn. Ik leerde zachtheid kennen en mezelf opvullen met een diepe warmte. Ik leerde meer en meer de spelletjes kennen van mezelf, maar ook van de mensen om mij heen. Ik leerde voor mezelf kiezen en ik leerde keuzes te maken en te creëren.

Ik ben klaar en nu? Ascentie.

Ik had het daarbij kunnen laten. Mijn karma was afgerond, mijn diepste keuzes gemaakt en ik leefde in de passie van de ziel en liet die tot expressie komen op mijn eigen persoonlijke wijze.

Er lag nog één oude keuze op mij te wachten en ik had al ervaren dat ergens voor kiezen niets ontsluiert van de werkelijke ervaring van die keuze. Ik wist ergens dat ik had gekozen mijn totale Ziel/Goddelijkheid te gaan leven op aarde. Ook wist ik dat ik ooit had gezegd dat dit mijn laatste leven op aarde zou zijn. Het waren allemaal intuïtieve uitspraken geweest met een diep gevoel van vreugde, maar zonder de doorleefdheid van de ervaring.

Vanzelf kwam de mogelijk om de keuze definitief te maken in de vorm van mijn keuze voor Ascentie in dit leven. Nu is en was er veel geschreven over het fenomeen ascentie, maar dat zeilde meestal langs me heen als een hoop apekool en intrigeerde mij voor geen meter. Het kon niets te maken hebben met eetgewoontes, leefregels of bepaalde kleding. Het was niet een eenzaam leven op een bergtop, mediterend en vastend op een kussen. En ik geloofde al helemaal niet dat dit soort activiteiten me ook maar een stap dichter bij mijn eigen ascentie zouden brengen. Ook geloofde ik niet dat een ander hier iets mee te maken had. Dat verlichting kan worden gebracht door de een of andere goeroe die mij diep in de ogen aankijkt of omhelst of aanraakt.

Uiteindelijk bleek dat het veel simpeler was dat dit. Ascentie is een keuze. Het is –ja- zeggen tegen het zelf en aangeven dat de cyclus van leven na leven lang genoeg heeft geduurd. Het is –ja- zeggen tegen een nieuw avontuur. Het betekent niet dat ik daarmee als supermens door het leven ga of kan opstijgen zonder vliegtuig. Het betekent een diep persoonlijk proces waarbij het contact met mijn ziel voor mij de basis is. Het is een proces waar ik het laatste anderhalf jaar mee bezig ben geweest en wat nog voortduurt.

Het is de integratie van alles van mijzelf. En alles van mezelf is veel. Het betekent dat ik al mijn vorige levens laat terugkeren bij mijzelf. Ik integreer alle ervaringen van weleer en ook alle passie die mijn ziel in die ervaringen heeft gestoken. Eveneens zijn er de interdimensionale delen van mezelf die terugkeren. Vaak integreer ik die in de nacht. Ze zijn het minst lastig van allemaal, omdat ze weinig menselijks kennen. Het meest lastige, maar ook het meest voldoening gevende, zijn de delen uit dit leven. Iedere ervaring als mens en vooral de heftige of traumatische ervaringen hebben gezorgd voor de afscheiding van een deel van mezelf. Sommige van die delen zijn verloren, gewond en beschadigd en weten vaak niet of ik wel te vertrouwen ben en of ik wel de werkelijke engel ben waar ze naar op zoek waren. Soms gaat er een fase voorbij van oude emoties en vreemde dromen, alvorens het deel zichzelf durft over te geven aan mij.

Het gevoel van integratie is het meest intense spirituele gevoel wat ik ooit heb ervaren in welk leven dan ook. Het is tegelijkertijd het meest beangstigende als het meest vreugdevolle, het meest compassievolle als het meest passievolle. Uiteindelijk integreert het deel in de grootsheid van mezelf en daarmee raak ik ook steeds bewuster van die grootsheid van mezelf. Het is de beleving van mijn uiterlijke ervaringen die thuiskomen en daarmee het vergroten van mijn innerlijke ervaring.

Steeds vaker ervaar ik momenten van kosmisch bewustzijn. Liever noem ik het dat ik meer en meer van mezelf leer kennen, dat mijn ziel zich steeds meer manifesteert op aarde en nog meer tot expressie komt. Soms is de intensiteit van het leven zo groot dat ik alleen maar stil kan zijn en diep adem om dit ware leven door heel mijn lichaam te voelen tintelen. Soms voel ik de warmte in mezelf zo in expansie komen dat het de hele wereld beslaat en die vanzelf een veilige plaats wordt om in te leven.

Het leven ontvouwt zich door mij heen, ik ontvouw zelf in alles die ik ben en ik kan dat dag na dag beleven hier op aarde. En zelfs nu weet ik al dat de veranderingen doorgaan en ik steeds weer nieuwe ontdekkingen doe en tot nieuwe expressie kom.

Tips en aanbevelingen

Door ervaring wijzer geworden dan ik was, weet ik dat bepaalde menselijke houdingen het leven in de Nieuwe Energie of na de keuze van Ascentie niet makkelijker kunnen maken en sommigen zaken het leven juist wel een stuk vereenvoudigen.

Ademen

De diepe bewuste ademhaling is voor mij de manier om in mijn gevoel te komen, het contact met mijn ziel te hebben en uit te breiden, mezelf te gronden en mezelf te helen. Diepe ademsessies heb ik in de eerste instantie geleerd van een andere facilitator,  waarna ik het ben gaan toepassen in mijn leven. Uiteindelijk ben ik de teacher training hiervoor gaan doen. In de eerste instantie om mijn eigen ervaring te verdiepen en uit te breiden en ik gebruik het ook in mijn workshops en organiseer speciale dagen waarin het ademen centraal staat.

Veilige ruimte

Een veilige ruimte is geen afbakening of een afsluiting. Het kiezen voor een veilige ruimte geeft jezelf ruimte en zorgt ervoor dat alleen die energieën in die ruimte zijn die passend voor jou zijn op dat moment. Het kiezen voor een veilige ruimte alvorens te gaan slapen zorgt voor een ongestoorde diepe slaap waarin je lichaam de kans krijgt te helen, te verjongen en te revitaliseren. Een veilige ruimte kiezen geeft ook een mooi gevoel en beeld over hoe jij je eigen realiteit creëert.

Veranderingen accepteren en ontspannen.

Misschien wel de belangrijkste. Iedere keuze heeft als gevolg dat er zaken gaan veranderen in je leven, in jezelf en in je realiteit. Hoe moeilijk sommige veranderingen menselijk ook kunnen zijn, ik heb altijd het tienvoudige teruggekregen voor wat ik ogenschijnlijk had ‘verloren’ of losgelaten. Door de veranderingen te accepteren werd mijn leven rijker dan daarvoor.

Ontspanning helpt daarbij enorm. Ontspannen door diep te ademen of gewoon door leuke dingen te ondernemen en tijd voor jezelf vrij te maken. Het alsmaar navelstaren en jezelf continue afvragen wat er nu weer gebeurt, dient je veel minder dan een lekkere boswandeling, een etentje met vrienden of een frisse duik in de zee of het zwembad.

Leven in het NU

Een oudgediende maar wel een belangrijke! Leven in het Nu is wederom gewoon een keuze. Het is ook een lichamelijke ervaring om gecentreerd in het nu te leven. Het balanceert je energie en brengt je helderheid.

Het nu is dit moment, zonder verleden en toekomst, waardoor er enorm veel ruimte ontstaat in jezelf. Je ontdoet je met 1 ademhaling van veel ballast en problemen die vaak toch al niet van jou waren. Ineens voelt alles lichter aan en kan je jezelf veel beter focussen op datgene waar je mee bezig bent.

Het Nu geeft ook ruimte aan al het leven om door je heen te stromen en je te voorzien van liefde, koestering en voldoening.

Je bent nooit alleen

Dit te realiseren houdt het ‘niemand-begrijpt-mij-syndroom’ van je voordeur. Adamus Saint Germain, Quan Yin, Kuthumi, Yeshua, Tobias zijn altijd waardevolle, compassievolle en onvoorwaardelijk liefhebbende bijrijders. Ze kunnen je faciliteren, wat niet betekent dat ze het voor je doen, maar wel dat ze je iets meer ruimte geven en iets meer van je houden, zodat je iets makkelijker kan doen wat je wilt doen. Je kan hen eveneens vragen met je te ademen. Prettige ervaring!

Daarnaast zijn er de menselijke engelen om je heen. Hoe leuk het ook lijkt om buiten groepen te blijven en je als wereldvreemde, pure engel op te stellen, het is uiteindelijk niet iets wat je in deze fase gaat dienen. Af en toe alleen zijn is erg aan te raden, maar niet als dit een levenshouding wordt.

In het laatste half jaar ben ik enorme waardering gaan voelen voor de mensen om mij heen die snappen waar ik mee bezig ben. Ik organiseer zelf groepen en ontmoet daardoor veel mensen, maar ook daarnaast heb ik gekozen voor vrienden die door hetzelfde proces heen gaan. Sommigen van hen hebben ook voor ascentie gekozen of hebben gekozen in de Nieuwe Energie te leven. Het is zo ongelooflijk prettig om koffie te leuten met een vriendin die mee kan praten en kan luisteren naar mijn verhalen over een deel dat weer is geïntegreerd en hoe dat voelde. Of wanneer toen ik werkelijk dacht dat de angst me te machtig werd ik omhelst werd door mijn vriendin die fluisterde dat ik alleen maar hoef te ademen en me daarna met tranen in haar ogen verteld hoe mooi ze het vindt aanwezig te zijn bij mijn integratie proces.

En zo heb ik nog wel wat voorbeelden. Ik ben nooit alleen – en dat is een grote rijkdom.

Expressie

Wat ik de laatste tijd ben gaan ervaren en nu steeds meer beleef is dat expressie uiteindelijk het enige is wat overblijft van alle gereedschappen die ik ter beschikking heb. Geen methode of techniek boeit me nog of kan me dienen. Expressie en dan zien en voelen hoe het leven door mij heen draaft, de warmte uit al mijn poriën naar buiten stroomt en creatie als vanzelf ontstaat. Ik weet dat ik hier nog veel meer over ga ontdekken, maar proef en voel eens de voldoening van een keuze voor expressie en je weet, net als ik, dat het een wonderbaarlijke ervaring zal gaan worden.

Tot slot

Iedere vorm van weerstand die vaak ontstaat in de mind en zich verspreidt over het gevoel en het lichaam, leveren geen soelaas. Teveel vragen hoe het nu is en wat dit nu is werkt ook niet. Helderheid over wat is ervaren komt vaak later en geeft dan nog steeds niet alle antwoorden, juist omdat het zo’n gevoelsbeleving is.

Ik wil eindigen met een realisatie van mezelf van een week geleden. Na een lange tijd van integratie begon ik te verlangen naar het moment dat dit voorbij was, het moment dat totale integratie een feit zal zijn. Opeens voelde ik diep in mezelf de realisatie dat dit hele proces maar één keer in al mijn levens zal plaatsvinden. Dat het zo’n verdiepende, verhelderende en intense ervaring is dat ik in ieder moment de vreugde ervan kan voelen. Hier heb ik eeuwen naartoe gewerkt, hier heb ik me op voorbereid en dit is mijn laatste leven op aarde. Ik ga ieder moment ervan genieten!

© 2009 - Anita Boom – Van Doorn

www.tremendra.com

(Verspreiden van dit artikel mag zolang het volledig wordt overgenomen en wordt voorzien van het copyright, mijn naam en mijn website.)

18/3/2009 - Aspecten

Aspecten
 
Aspecten zijn delen van jou. Als Saint Germain zegt:”Ik ben Al die ik ben”, refereert hij aan het feit dat hij zichzelf ziet als Al zijn aspecten. Het deel dat hij toont tijdens een channel is vaak maar één facet van de vele facetten die samengevoegd zijn geheel vormen.

Een ieder die op aarde de bewuste keuze maakt om zijn dan wel haar Goddelijkheid te integreren in dit leven, krijgt te maken met een scala aan aspecten. De keuze zorgt ervoor dat die stroom aan aspecten feitelijk als vanzelf op gang komt.
 
Een aspect kan van alles zijn. Het kan een rol zijn die je in dit leven hebt gespeeld. Bijvoorbeeld de rol van ouder, collega, broer of zus. Het kan ook één van je vorige levens op aarde zijn of je meer etherische, onaardse delen. Veel van deze aspecten heb je al eens eerder de revue zien passeren. Hoe vaak heb je niet één van je aspecten ‘losgelaten’, in de aarde laten stromen of in het vuur gegooid? Dit alles in de hoop dat het voorgoed zou wegblijven en je verder niet lastig zou komen vallen met emoties, verhalen en traumatische ervaringen van weleer.

En vond je het niet gek dat het net leek of al die delen later nog een keer langskwamen? Dat ze nog eens aan de deur kwamen kloppen om jouw aandacht en jouw liefde?

Een tijd geleden kwam de term ‘belichamen’ in de mode. Het betekende dat het beter was om al die losgeslagen aspecten te gaan belichamen dan ze te proberen verder van je af te duwen. En daarmee startte het integreren oftewel belichamen van alle aspecten. En sommigen wilden niet. Die schreeuwde, trachtte je uit je balans weg te slepen. Doodsbang waren ze. Doodsbang om dood te gaan. Om dood te gaan en op te gaan in die Ene.
 
Maar dat is de kunst van Ascentie. De kunst van doodgaan en de wederopstanding en er dan achterkomen dat er helemaal geen dood is geweest. Hoeveel duizenden doden ben je al gestorven in dit leven?
 
Angst is de grootste kracht van ieder weerbarstig aspect. De angstige verhalen die het je toefluistert en waarvan je dan vervolgens denkt dat ze van jou zijn. Iedere keer als je denkt, zegt of voelt: “Ik ben bang”, kijk dan nog eens naar wie of wat die ‘ik’ nu werkelijk is. Wellicht een ‘ik’ van heel lang geleden. En als je voelt hoe oude angsten terugkomen, kan je misschien eens stilstaan en in compassie toezien hoe één van je aspecten naar je terugkeert, terwijl het weeklaagt, huilt en snottert.
 
Oh ja en wie hebben al die tijd heimwee gehad? Spirituele klacht nummer één: “Ik ben eenzaam”. Wie zijn er al die levens eenzaam geweest? Jij of je aspecten die terug verlangden naar de eenheid, het samen Zijn en de koestering van Thuis.

Wel jij bent die Ene. Jij bent degene die de koestering van Thuis meedraagt. Jij bent degene die alle aspecten tot je roept en ze lief hebt als je eigen kinderen. Want dat zijn ze immers. Het zijn jouw kinderen, jouw creaties en de gevolgen van jouw keuzes.
 
En natuurlijk zijn er ook de aspecten die zonder al te veel moeite naar huis toe huppelen. De aspecten die nog een lijntje broodkruimels had liggen die de vogels niet op hebben gegeten. Die komen moeiteloos binnen op enkele ademhaling van je jezelf. Misschien die koude rilling of een diep gevoel van warmte. Een moment van euforie. Een rare droom.
 
Creatief met aspecten omgaan is een uiting van jouw Weten, jouw Zijn. Sommige aspecten komen met verwaaide en verwarde verhalen aanzetten. Als je het al met je menselijk verstand zou kunnen begrijpen, dan wordt het nog moeilijk om er chocolade van te maken. Wellicht helpt het een liedje voor ze te zingen.

Soms zijn er aspecten die dreinen als kleine kinderen. Misschien moet je dan eens tegen je spiegelbeeld durven te zeggen: “Zullen we nu weer eens net gaan doen of we volwassen zijn?”

Soms zijn er aspecten die alle aandacht en liefde nodig hebben. Misschien kan je dan eens met ze ademen, ze op schoot nemen en wiegen in jouw eigen warmte.
 
Als er iets is dat de aspecten van je vragen is het jouw ‘spirituele volwassenheid’. De tijd van spiritueel-zijn spelen is dan wel voorbij. Nu wordt het echt. Nu gaat het echt om diep voelen en diep ademen en weten wie je bent. In voorgaande jaren heb ik vaak Saint Germain gechanneld en zijn boodschap was heel vaak: “Jij bent een Meester” of “Stop met neuzelen en wees trots op wie je bent”. Niet voor niets merk ik nu. Meehuilen met de aspecten in het bos levert een keur aan drama’s en verhalen op in je eigen realiteit, die je echt liever kwijt dan rijk bent. Het kost tijd en energie en het leidt verder nergens toe.
 
Ademen is dé manier bij uitstek om authenticiteit uit te stralen naar jouw aspecten. Je laat hen daarmee zien dat jij de manier hebt gevonden om in vreugde te blijven, om te blijven weten wie jij werkelijk bent en dat je niet van een vleugje drama, ondersteboven raakt.

Je aspecten willen dit van jou zien. Ze willen zien dat de aangewezen verlichte zich gedraagt als de aangewezen verlichte en niet als een huilend vat vol drama. Ze willen een leider, in die zin, dat ze een voorbeeld willen een belofte van de toekomst, een belofte van hoe het is om werkelijk Thuis te zijn.
 
Wel het gekwetste, verdraaide, mishandelde deel in jou komt nu ongetwijfeld in opstand. Want we moeten toch huilen, schreeuwen, dramatische verhalen op kunnen hangen aan anderen? Weet je nog, Anita? Daar had je toch vrienden voor? Dat zijn de mensen die naar je luisteren als je het moeilijk hebt? Hoe kan je altijd in balans zijn? Hoe kan je altijd met vreugde in het leven staan?

Ten eerste door het deel dat brult dat het niet kan, niet zondermeer te geloven. Ten tweede door te ademen en ten derde door te kiezen. Jij kiest. En niet bij de eerste tegenslag of de eerste ademteug vol verwachting hopen dat het nu allemaal over is. Het is stug volhouden, blijven ademen en weten dat jij Alles bent die je bent.

 
© Anita Boom - Van Doorn

6/3/2009 - De duistere nacht van de ziel

Ik heb het grote genoegen en voordeel om veel verschillende mensen te ontmoeten in mijn leven. Ieder heeft een ander verhaal en heeft andere ervaringen. Het mooie aan mijn werk, vind ik, is dat ik mensen ontmoet die ook daadwerkelijk op zoek zijn naar verandering in hun leven. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in hun eigen welzijn en hun eigen ontvouwing.

Mijn werk is gericht op het faciliteren van het ontwaken van de medemens. En wat betekent dat ontwaken dan wel niet? Wanneer ik de eer heb om aanwezig te zijn bij het ontwaken van iemand, dan gaat er een enorme vreugde door me heen. Het is net of er dan weer iemand is thuisgekomen en we vanaf dat moment elkaar kunnen voelen hier op aarde, kunnen communiceren zonder woorden en in elkaars ogen zien dat wij beiden weten wie we werkelijk zijn.

En in al die ontmoetingen zie ik natuurlijk ook vaak de worsteling van mensen. De uitnodiging van de Nieuwe Energie of het Nieuwe Bewustzijn is er steeds op gericht om het Zelf te erkennen en het Nieuwe in het leven tot ontvouwing te laten komen en te dansen met het oude. Dat is de uitnodiging maar vaker is het een gevecht, een worsteling en zeker geen dans.

Wanneer het Nieuwe binnen komt voor de eerste keer gaat bijna iedereen door “de duistere nacht van de Ziel”. Dit is de diepe realisatie van het ontwaken. Men gaat vermoeden dat er iets anders is dan wat altijd al is geweten en is geleerd en die realisatie slaat al snel om in chaos. De één voelt paniek, de ander verwarring, de volgende weet het gewoon niet meer of komt terecht in apathie. Ergens is er het verlangen om terug te keren naar het oude, maar het Nieuwe is al ingezet en kan niet werkelijk meer gestopt worden.

Maar wat als het oude zo bekend is en het nieuwe nog niet ervaren is? Vaak weet men dan ook niet wat het nieuwe is en of er sowieso wel een ‘nieuw’ is. Het is vallen in de afgrond, terwijl je ergens wel weet dat er onderaan een dikke laag kussens ligt, maar helemaal zeker weten doe je het niet.

De duistere nacht van de ziel is het moment dat jij hebt aangegeven:”Ik ben er klaar voor om dat te gaan doen waarvoor ik hier op aarde ben gekomen. Ik weet nog niet helemaal wat dat is, maar ik ben bereid dat te gaan onderzoeken.” En dat is alles wat jouw ziel-zelf nodig heeft om tot ontvouwing te gaan komen. Het is dat moment waarop jouw Goddelijkheid heeft gewacht om werkelijk binnen te komen. Het is het moment waarop jouw essentie zich kan gaan manifesteren in het aardse. Welke woorden je ook gebruikt of gewoon voor je zijn.

De nacht in deze duistere nacht is de enorme stilte. Het gedesoriënteerd zijn. Niet helemaal goed weten waar je nu werkelijk staat. De duisternis is jouw eigen Goddelijkheid. Iedere keer in ieder leven of in ieder moment van dit leven heeft jouw Goddelijkheid je de mogelijkheid gegeven om alles wat je niet wenste te ervaren, waar je bang voor was of wat je niet kon zien van je over te nemen. Jouw Goddelijkheid heeft het liefdevol voor je bewaard omdat het anders te zwaar voor je zou worden.  

En toen zei je: “Ik ben er nu klaar voor om te gaan realiseren wie ik werkelijk ben. Ik wil nu alles van mezelf gaan leren kennen en erkennen.” Toen danste je ziel een vreugdedans en ging jou stap voor stap laten zien wie jij werkelijk bent.

Want wie jij bent is niet alleen maar jouw ziel of jouw goddelijkheid. Jij bent zo ontzettende veel meer dan alle woorden die we eraan kunnen geven. En wanneer iemand voor het eerst vreugdevol in de armen van de eigen ziel kan vallen en dit ook werkelijk kan ervaren, dan begint de ziel stap voor stap met het menselijk deel aan de hand te kijken naar oude films, oude verhalen, oude gevoelens en emoties. Ze fluistert je dan in je oor:”Weet je nog toen je dat niet durfde te zien van jezelf? Weet je nog toen je dat verketterde als de duisternis? Weet je nog dat je ten strijde trok tegen de duisternis? Weet je nog dat je alleen het licht wilde omarmen? Wil je nu met mij samen gaan zien dat dit allemaal delen van jezelf zijn? Ben je bereidt je zelf te verwelkomen en te omhelzen, zodat je heel en compleet zult zijn? Ben je ook bereid om dit samen met mij te doen? Kan je voelen en erkennen dat je nooit alleen bent? Kan je jezelf toestaan te voelen hoeveel ik van je hou en hoe oneindig mijn compassie is?”

En dan is daar de overgave aan de ziel. Waarschijnlijk niet direct. Er moet eerst nog wat gevochten en geworsteld. Er moet nog gehuild en gerouwd om het oude bekende. En de ziel heeft daar steeds compassie voor. Ze staat toe dat jij alle tijd neemt om de dingen te doen die je wilt doen. Je wilt misschien nog oude verhalen afronden en oude geloofssystemen opruimen. Je wilt misschien wel een schoon huis opleveren voor jezelf. Je wilt misschien nog oude zaken regelen.

Maar als je dan ziet dat dit een hopeloos oneindig spel kan zijn wat je zelfs weer mee kan nemen door levens en levens en levens heen, dan komt er een moment dat je omdraait en dat je jezelf overgeeft aan de ziel om dan adem voor adem te gaan ervaren dat jij de ziel bent en de ziel jou is.

En hierna snap je wellicht wat een enorme eer het is om aanwezig te zijn bij mensen die ontwaken, mensen die door hun worstelingen heen gaan en mensen die zich uiteindelijk overgeven aan de liefde van hun ziel.

Love

Anita

www.tremendra.com

18/2/2009 - Uitbreidend Bewustzijn

10/2/2009 - Ben je klaar om jouw troon te bestijgen?

Wat een vraag. Wat betekent dit nu feitelijk? En hoe gaat dat? En wat kom je zoal tegen als je jezelf deze vraag zou stellen?

Laat me beginnen bij het begin. Niet iedereen is bereid om zichzelf deze vraag in het leven te stellen. Sommigen zullen bij de titel al direct besluiten dat dit artikel niet voor hen is geschreven. Sommigen zullen echter iets bijzonders voelen bij de titel, de nieuwsgierigheid is geprikkeld en er is openheid om de rest van de tekst eens door te lezen.

Wat is de troon? En moeten we dit erg letterlijk nemen? Deels wel. Een troon is de plek waar degene zit die het meeste aanzien heeft. Een troon is een plek waar degene zit die geëerd wordt en gekroond is. Een troon is de plek waar degene zit die heeft besloten dat hij dan wel zij degene is die de leiding kan en zal nemen.

Een troon is eveneens een plek voor degene waarvan bij geboorte vaak al vaststond dat hij of zij die troon eens zal gaan bestijgen. Feitelijk is het dan alleen nog maar afwachten wanneer degene klaar is om werkelijk de troon te gaan bestijgen.

Hoe weet jij of je vanaf de geboorte al voorbestemd was om de troon te bestijgen? Wel vaak ben je daarvan in je leven al aardig wat tekenen tegengekomen:

-          Je hebt altijd het gevoel gehad dat er ‘meer’ was of dat je met een bepaald doel op aarde bent gekomen. Soms voelde je dat je belangrijk werk moest doen op aarde en daar heb je ook heel vaak naar gezocht. Je hebt waarschijnlijk van alles geprobeerd en daarbij heb je je wel vermaakt, maar de werkelijke voldoening heb je er niet in gevonden.

-          Je voelde je ‘anders’ dan anderen en vond of vindt het moeilijk om jezelf een houding te geven in grote groepen. Je merkte al jong dat mensen anders op jou reageerden dan op anderen en je hebt daardoor misschien zelfs gedacht dat er iets niet goed met je zou zijn. Misschien heb je getracht je aan te passen aan je omgeving en daar werd je niet gelukkiger van.

-          Je wist dingen en zag dingen en voelde dingen waarvan je eerst dacht dat iedereen die dingen wist, zag en voelde, maar later merkte je dat je hierin toch vaak erg alleen stond. Je merkte aan anderen dat zij je of niet geloofde of juist bestookten met allerlei vragen.

-          Je was vaak alleen en ondanks dat je jezelf best wel vaak eenzaam voelt, heb je ook een diepe voorkeur om alleen te zijn.

-          Vaak wist je niet hoe met jezelf om te gaan. Je wist niet wat je wel en wat je niet kon zeggen, hoe je jezelf moest gedragen.

-          Je hebt jezelf afgevraagd wie je nu werkelijk bent en je bent ook regelmatig op zoek geweest naar degene die jij nu werkelijk bent.

-          Je bent nog steeds geïnteresseerd in wat je leest en je voelt een diep enthousiasme ontstaan in jezelf.

Voordat je klaar bent om de troon te bestijgen ga je jezelf eerste realiseren dat jij werkelijk degene bent. Die Ene. Die Uitverkorene. Dat is de weg naar het realiseren wie je werkelijk bent. En die weg kent wel een aantal uitdagingen.

De twijfel

In dit hele leven heb je geleerd om jezelf klein te maken en te verbergen. Wellicht heb je zelfs van mensen om je heen gehoord dat het niet goed is om jezelf beter voor te doen dan je werkelijk bent. Ergens ben je dat gaan geloven en is het nu moeilijk om te accepteren dat je werkelijk mag gaan staan voor wie jij werkelijk bent.

Verantwoording

Het is nogal wat om werkelijk te erkennen dat je klaar bent om alle verantwoording in je bestaan te aanvaarden. Want dat is wat er gebeurd als je besluit dat je klaar bent om jouw eigen troon te bestijgen. Feitelijk kan je dan niemand meer de schuld geven van wat er in je leven gebeurd. Als jij de leiding erkent die je in werkelijkheid altijd al hebt gehad, erken je ook dat jij voortaan gaat bepalen wat er in jouw leven en in jouw werkelijkheid gaat gebeuren.

De angst

Soms lijkt het veilig om ‘net als de rest’ te zijn. Je wist al dat je niet echt past binnen wat ‘de rest’ doet en vindt. En je wist ook al dat je ‘anders’ was, maar om dit nu zo duidelijk voor jezelf te erkennen en daarin te kijken en te weten dat het zo is, dat voelt onveilig. Ergens had je nog de hoop dat wanneer je je zus of zo zou gedragen men je wel zou accepteren. Wanneer je inziet dat die acceptatie er niet zal zijn, dan voelt dat eenzaam. Maar diep van binnen voelt het ook als vrij. En juist die vrijheid raakt heel veel angsten aan.

Vertrouwen

Je weet dat wanneer je jouw troon zult bestijgen je in alles jezelf zal moeten gaan vertrouwen. En vertrouwen gaat verder dan alleen je twijfel wegnemen. Vertrouwen gaat tot in het diepst van jezelf. En dat heeft tijd nodig. De keuze alleen al om jezelf te gaan vertrouwen zet heel wat in beweging. Jij hebt immers aangegeven dat je klaar bent om jezelf serieus te gaan nemen en jouw wensen in dit leven gestalte te gaan geven.

Zelfliefde

Leren van jezelf te houden is één van de grootste uitdagingen. Je hebt geleerd dat houden van jezelf altijd op de tweede plaats moet komen. Het helpen en ondersteunen van anderen kwam altijd eerst. En vaak heb je ook gedacht dat dit jouw uitverkoren rol was: anderen helpen.

En dan ineens besef je dat het gaat om jezelf op de eerste plaats te zetten. Je beseft en voelt hoe goed het is om voor jezelf te zorgen en jezelf te vertroetelen. Je merkt hoe geweldig het kan zijn en hoe jij opbloeit wanneer jij werkelijk van jezelf kunt houden.

Acceptatie van jezelf

Omdat anderen het moeilijk vinden je te accepteren, wil dat niet zeggen dat jij jezelf niet mag accepteren. Juist wel! Jij bent degene, de enige, de uitverkorene die jouw zelf kan en uiteindelijk zal accepteren met alles wat daarbij hoort.

Je weet inmiddels ook dat jezelf accepteren niet zomaar even ontstaat in een uurtje of twee, maar dat je jezelf deel voor deel moet gaan accepteren. Het willen wegduwen van delen van jezelf heeft je al lang niet meer gediend. Je merkt dat je weglopen van jezelf en van delen van jezelf niet het antwoord is. Simpel omdat die delen steeds weer terugkeren en zichzelf aandienen. Alleen wanneer jij deze delen stuk voor stuk accepteert en liefdevol toelaat er te zijn, merk je dat dingen gaan veranderen.

Ben jij klaar om jouw troon te bestijgen?

Je weet inmiddels dat spiritualiteit niet langer meer een leuke hobby voor je is of een aaneenschakeling van leuke uitstapjes en workshops. Je hebt vanaf het begin gevoeld dat dit een belangrijk deel van je leven is. Maar je wist niet zo goed waar je de antwoorden moest zoeken en wie je kon vertellen wat de juiste weg was.

Je merkt dat je veel antwoorden wantrouwt en van sommige antwoorden het gevoel hebt dat ze absoluut niet kloppen.

Je bent klaar voor iets nieuws, iets wat je nog niet hebt ontdekt en iets waar je wel heel erg lang naar hebt verlangd.

Dit nieuwe ben jij.

Wanneer ik de vraag stel – ben je bereid je eigen troon te bestijgen ?  - dan bedoel ik daar mee: Ben je bereid om al je maskers af te gooien? Ben je bereid om echt te zijn? Ben je bereid om die uitverkorene te zijn? Ben je bereid die Ene te zijn? Ben je bereid om jezelf zo diep te vertrouwen? Ben je bereid om dat te gaan doen waarvoor je werkelijk naar aarde bent gekomen? Ben je bereid om het nieuw te laten zijn, zonder te blijven zoeken naar antwoorden buiten jezelf? Ben je bereid om tegen alles van jezelf te zeggen: Hier ben ik en ik ben bereid om jullie allen te leiden naar een gouden plek waar vrijheid het hoogste goed is en waar voldoening en liefde altijd aanwezig is.

Anita Boom-Van Doorn

10/2/2009 - Inspiratie

In-spirit-te, van de inner-spirit to you-

Realiserend dat ik die spirit ben in mezelf . En dat ik in dit leven mezelf terug geef aan mezelf.  Inspiratie wordt een uitnodiging om spirit/de Goddelijkheid in het zelf te zien. En eerst gaat dat nog aarzelend of juist net iets te uitbundig, het zelf overschreeuwend.  Soms is er een crisis nodig waarbij je jezelf alles ontneemt en alle veiligheid en al het vertrouwen als sneeuw voor de zon verdwijnt, om vervolgens te ervaren dat het vertrouwen, de liefde en de veiligheid volledig te vinden is in je zelf. Niemand is dan in staat om mij vertrouwen te geven of me een veilig gevoel te geven, maar een enkeling is in staat om zoveel van me te houden dat ik door durf te gaan op een pad waar geen pad meer is.

Wanneer die enorme stap in het zelf is genomen en de werkelijke ervaring daar is dat zelfs inerte veiligheid geen vertrouwen meer geeft. Wanneer de realiteit begint te veranderen en alles angst schreeuwt, dan is er niets anders meer aan de orde dan mijn ogen sluiten, een diepe ademhaling nemen en de sprong in het diepe te wagen: de diepte van mezelf. En wanneer ik ervaar dat mijn ziel zo stil staat, met een vredige glimlach om haar lippen dan durf ik haar eindelijk te vertrouwen. Voor een moment draai ik me om van de wereld en kijk haar diep in haar ogen.

Welkom..

En dan is het feest, de herkenning en de overgave aan dit enorme liefdevolle wezen dat niets anders kan dan van alles houden die ik ben en mij aanmoedigt bij alles wat ik doe. Ze zij me eens: “Ik gun je alles wat jij kiest”. Onvoorwaardelijke liefde en het heeft altijd al geleefd in mij. Niet ergens daarbuiten, maar in mij.

Wanneer ik twijfel dan richt ik me tot mezelf en ik weet…mijn ziel heeft nog nooit iets gedaan om mij te kwetsen, nog nooit iets van me afgenomen, ze heeft alleen maar in mijn ogen gekeken en van me gehouden…vanaf toen tot in de eeuwigheid. Degene die zich omdraaide om zo vol moed het leven te ervaren in al zijn facetten, was ik en niemand anders. En zij was daar al die tijd om me aan te moedigen, samen met me te huilen en me vast te houden als ik het eng begon te vinden.

En als ik dan kijk in de diepte van die ogen en ik mezelf herken in die ogen en we samen ademen dan begint de versmelting. Eerst nog samen in een cocon van warmte en koestering, ademend elkaar herkennend en met elkaar sprekend. Iets in mij weet dat zij en ik werkelijk één zijn, maar nog niet alles van mij durft dat te vertrouwen. Sommige delen houden nog terug en weten niet of zij wel te vertrouwen is. Soms spreek ik dan met die delen en nodig ze uit met me te ademen. Want als ze met mij ademen, ademen ze met haar en zodoende leren ze haar en mij kennen, adem voor adem. Ik ben voor al mijn delen zo makkelijk te herkennen omdat ik menselijk ben, omdat ik die bekende energieën heb waar ze mee kunnen communiceren. En uiteindelijk voelen ze ineens diep in hun hart de herkenning, die diepe liefde en die diepe acceptatie en kunnen ze zich laten vallen in de armen van de hun bekende engel.

Dan komt het moment dat het vertrouwen in mij zo groot is dat ik mezelf achterover in de armen van mijn ziel kan laten vallen. Ik weet dat zij er altijd is en er altijd zal zijn. Ik weet dat ik kan kiezen voor de eenheid in mezelf en het verlangen naar eenheid buiten mezelf kan laten gaan. Wij zijn allen één – zegt nu alles over mij en alles die ik ben, dan iets over de buurman , mijn partner, mijn kinderen of mijn spirituele collegae.

De soliditeit is enorm. Mijn lichaam voelt als een huis, mijn huis. Dagelijks kijk ik in de ogen van de ziel, iedere keer als ik mezelf in de spiegel bekijk. En als de spiegel de illusie is, ben ik dat niet langer.

En dan komt het moment van de realisatie van in-spirit-te…God in mij….de ziel in mij….de Goddelijkheid….hoe je het ook noemt, woorden doen niet ter zake. Niet langer met mijn rug naar de wereld genietend van de ziel en hoeveel zij van mij houdt, maar haar uitnodigend samen met mij te genieten van iedere stap van dit leven. Ze geniet van alles wat ik doe en ik geniet van hoe zij geniet, werkelijk de vreugde kan voelen in alles wat er is. Ik kijk door haar ogen en zij kijkt door de mijne en als ik in de spiegel kijk, zie ik alles.

Want alles is wat ik accepteer en alles is wat ik van mezelf accepteer. Oordeel is niet meer nodig om te beslissen wat veilig voor me is en wat niet. Mind verhalen zijn niet meer nodig om de wereld vorm te geven, zodat het te ‘accepteren’ is binnen de eigen denkbeelden.  Helderheid is er wel en duidelijkheid en het kunnen benoemen wat er is. Niets wordt niet gezien, maar niet alles gekozen voor mezelf.

Op deze ochtend, vlak voordat ik de leraren van het Trust Fund weer ga ontmoeten en we samen de dag gaan doorbrengen, samen gaan luisteren naar wat Adamus te zeggen heeft en samen de dag gaan afsluiten met een etentje….Op deze ochtend wanneer ik de frisse lucht door mijn kamer voel stromen en de vogels hoor zingen, de stilte van het polderlandschap kan voelen resoneren met mijn eigen stilte….wat een geweldig leven!

Love

Anita

10/2/2009 - Ascension. Staat van totale acceptatie.

Steeds dieper en dieper zink ik in mijzelf weg. Met iedere ademhaling leer ik meer en meer van mezelf kennen. Niet alleen tijdens de fases dat ik liggend bewust adem, maar ieder moment van de dag. Soms is het verwarrend, dan voel ik delen van mezelf die te lang van huis zijn geweest en die voor mij zelfs niet meer vertrouwd aanvoelen. Hoe zullen zij mij ervaren? Zullen zij mij voldoende vertrouwen om de reis huiswaarts aan te vangen? Voor sommigen van deze delen voelt het zich samenvoegen met mij als een stukje sterven, een stukje weggeven van zichzelf of een overgave zoals ze die nog niet hebben ervaren. Vandaar dat er zoveel vertrouwen nodig is van hun kant om zich in mij te laten vallen en zich over te geven aan mijn liefde, mijn koestering en mijn bewondering voor alles wat zij hebben gedaan en ervaren.

Wat ik omschrijf is het proces van ascenderen, feitelijk geen Nederlands woord, maar de vertaling (verlichting, hemelvaart, opstijgen) heeft teveel andere verhalen aan zich hangen. Vandaar: ascenderen. Een proces van een steeds verdergaande acceptatie van het Zelf. Totale ascension is de staat van totale acceptatie van het zelf én alle delen van het zelf.

Mijn ziel, degene die ik ben achter de sluier, heeft de keuze gemaakt om in dit leven alle delen van het zelf te integreren. Het menselijke deel van het zelf, degene die hier leeft op aarde, is een directe afgevaardigde van deze ziel, die deze keuze ondersteunt en uitvoert. Het klinkt wat gefragmenteerd, maar dat is om het duidelijker te kunnen uitleggen. Het gevoel is eenheid en een diepe warmte en liefde die er altijd is en waar ik mezelf altijd in kan koesteren. Die vlam, dat baken, wat ik ben, dat is de diepste verbinding met mijn ziel en daarin ben ik  de eenheid die ik ben. Ik ben alles die ik ben.

Ik ben trots op het feit dat dit leven, het leven is waarin de keuze tot ascension is gemaakt. Dat wil niet zeggen dat alle andere levens er niet toe doen. Alle andere levens hebben de ervaringen en de kennis gebracht die ik nu gebruik om het leven te leven dat ik nu leef. Alle andere levens waren delen van de ziel die erop uit werden gestuurd om deze ervaringen op te doen en stukje bij beetje het leven op aarde te gaan verkennen. Het accepteren van al deze delen veroorzaakt compleetheid. Het veroorzaakt ook een enorme uitbreiding van mijn bewustzijn. En een helderheid die alles verzengend aanwezig is. Helderheid die niets ontziet, letterlijk niets ontziet, oftewel alles ziet. Alles van het zelf en alles van de delen die de moed hebben gehad om terug te keren naar die alles verzengende helderheid.

Ascension is niet iets dat afgedwongen kan worden, geregeld, georganiseerd of in een vorm gegoten kan worden. Iedere structurering is feitelijk een ontkenning van delen die nog niet geaccepteerd kunnen worden. Iedere vorm is een onderdeel van de dualiteit die het ene wel goed vindt en het andere afwijst. Ascension is diepe acceptatie en daarmee is het niet de makkelijkste weg. Het is niet het meest eenvoudige leven. Maar het is wel het meest voldoening schenkende leven. Het is het  leven waarin de hoogste vorm van vreugde wordt gevonden en beleefd.

Met het accepteren van al deze delen is het belangrijk om zo goed mogelijk in mijn lichaam aanwezig te zijn. Simpel gezegd zal ik Thuis moeten zijn om de gasten te ontvangen en te verwelkomen. Soms is het zelfs zo dat ik veel vaker thuis moet zijn, omdat er zoveel gasten tegelijk binnenkomen dat er iets meer gastvrijheid, liefde en koestering nodig is. Sommige delen hebben een lange reis achter de rug, hebben veel gezien en meegemaakt en weten niet wat het doel van hun reis is. Ze voelen zich alleen verward, koud en verdwaald en hebben iets in zichzelf gevoeld waardoor ze de reis hebben aangevangen. Wat zij hebben gevoeld is mijn roep, de roep van mijn ziel en van mijn hart – kom maar. Kom maar hier en warm je aan het vuur van mijn eeuwigdurende liefde voor jou. Laat je maar vallen in mijn essentie en voel je thuis en geliefd in mijn aanwezigheid en mijn helderheid. Vertel me alles dat je hebt meegemaakt en ik zal er naar luisteren. Hou niets achter en laat me al jouw schoonheid zien. Schaam je niet voor wat je hebt gedaan of ervaren. Wees niet bang voor afwijzing. Jij bent een deel van mij.

De eer en de verwondering die ik iedere keer weer voel wanneer een deel is teruggekeerd - of meerdere delen - is enorm. Ieder deel brengt de passie mee waarmee zij hun ervaringen hebben opgedaan. De passie die nodig was om het leven te leven dat ze hebben geleefd of de ervaringen op te doen die ze hebben opgedaan. Het gevoel dat zoveel delen hun vertrouwen in mij hebben gesteld en geluisterd hebben naar die roep, dat gevoel, dat iets zo diep in hen zelf aanraakte, vervult mij met stilte. Een stilte en een weten en een diep voelen van de waarheid. Een waarheid die verder reikt dan menselijk is te verwoorden.

Het is echt. Het gevoel is echt. Ik merk het in iedere vezel van mijn lichaam. Het galoppeert vol vreugde door me heen en soms voel ik het drama, het verdriet en het verdwaalde en verwarde gevoel van de delen die terugkeren. Al is mijn vreugde groot, hun verwarring is soms groter en af en toe heb ik al mijn balans, liefde en de bewuste ademhaling nodig om het baken te blijven, de standaard, de rots in de branding en het diepe welkom te zijn. Sommige delen zien liever dat ik ze kom halen of zijn zo bang dat ze liever mij verleiden om buiten mezelf te komen spelen. Soms lukt het en ben ik uren of dagen van slag, verstrengeld met hun verhalen en hun zorgen en angsten. Dan ineens is daar weer die diepe inademing en de balans en weet ik dat het niet over mij gaat, maar over de delen van mezelf, verwarde en angstige delen die de roep van Thuis wel hebben gevoeld, maar nog niet kunnen aanvaarden. Dan komt de tijd van absoluut niets doen. Ik verleid ze niet. Ik dwing ze niet. Het enige moment dat hun vertrouwen voor mij zo groot zal zijn, dat ze werkelijk thuis willen komen, is het moment dat ik hen ten diepste kan accepteren. Het moment dat ik kan gaan zitten en zeggen – “Ja ik zie dat je angstig bent. Ik hoor je stem en heb even met je meegespeeld. Ik heb even mogen meebeleven hoe jij hebt geleefd. Ik heb even gevoeld hoe jij je toen voelde. Dank je wel voor deze ervaring. Nu ben ik Hier. In het diepste van mijzelf en de uitnodiging is daar voor jou om naar mij toe te komen. Alleen als jij dat wilt, als jij voelt dat jij daar klaar voor bent. En dan vieren wij samen jouw terugkeer en bekijken we alles wat jij hebt gedaan en vloeien er tranen van ontroering, verheldering en herkenning “.

Het is de letterlijke belichaamde ascension – de totale staat van acceptatie - die zowel hier als daar als overal de weerklank van de gouden tonen van de ziel kan laten klinken teneinde alle delen naar het zelf terug te roepen.

10/2/2009 - De vliegende schepper

Je weet ongeveer alles over creëren. Je weet hoe de verbeelding werkt. Je weet dat je geen verwachtingen over de uitkomst van je creatie moet hebben. Je weet dat je je creatie moet loslaten. En je weet dat je thuis moet zijn, oftewel volledig hier op aarde, om je creatie te kunnen ontvangen. Je weet ook dat je als eerste de keus voor het leven moet maken, voordat je creaties op aarde gemanifesteerd kunnen worden. De beginselen zitten er wel in. En soms merk je dat je hier en daar nog hapert en dat je menselijke wensen en je zielenwensen niet altijd op één lijn zitten. Maar dat went snel en de helderheid, laat je iedere keer toch wel zien waar het hapert en waarin je nieuwe keuzes kan maken. Je hebt al wat successen op het gebied van creëren geboekt en je vertrouwen groeit.

En toch blijft het gevoel dat het nog niet dat is wat je voelt wat het kan zijn. Wel daar ga ik hier wat verder over uitweiden. Want de jij in dit verhaal, ben ik ook.

Er komt een tijd dat je werkelijk gaat voelen dat de oude manier niet meer werkt. Je laat dingen los, die oud zijn en vertrekt de Nieuwe Energie in. Oude dromen neem je mee en je hoopt dat de Nieuwe Energie het wel voor je gaat regelen. En het is verleidelijk om over de oude dromen te blijven jammeren, als de Nieuwe Energie je hebt laten zien dat er een Nieuwe manier is en dat er mogelijkheden zijn die verder reiken dan de oude dromen. Oude dromen blijven echter toch trekken. Er is ook zoveel in geïnvesteerd. Je bent er voor opgeleid of je hebt er hard voor gewerkt en hoe vervelend is het om dit allemaal te laten gaan, omdat er iets op je wacht, wat grootser is, maar waar je geen flauw benul van hebt hoe het eruit ziet of wat het gaat worden.

Lastig.

Ik ken het gevoel wat het me dan geeft! Het is of ik boven een afgrond zweef en heldhaftig bezie waar ik nog aan vast kan houden, terwijl ik met donderend geraas naar beneden aan het vallen ben. Pas als ik besef dat ik vleugels heb, waar ik mee kan vliegen, stopt het vallen. Mijn hoofd snapt het niet en dus moet ik maar vertrouwen dat het waar is.

Maar wat is dan dat vliegende creëren?

Vorige week ervoer ik het met het grondwerk dat ik doe met de paarden. Met één van de paarden, een geweldig mooie zwarte merrie, werk ik al 1,5 jaar. Steeds gaan we een stapje verder. In het begin verliet ik me op wat anderen me vertelden of wat ik las uit boeken, maar inmiddels ga ik alleen af op mijn eigen intuïtie. Ik ben begonnen met paarden te ademen en het te verwerken in mijn grondwerk.

Beauty, de zwarte merrie, is ontspannen in de bak en mijn dochter is even verderop met haar pony aan het werken. Ik vraag Beauty alleen op mijn te letten tijdens het longeren, waarbij ze aan een lange lijn om me heen loopt. Ik adem en vraag met mijn adem haar aandacht en me te volgen in de adem. Ik zie haar buik opzetten en haar binnenste oor zich naar mij richten. Ik voel dat de ruimte zich begint te vullen met haar aanwezigheid en die van mij. Ik maak contact voor zover zij me toelaat en adem ‘draf’. Mijn ademhaling verandert en ik zie en voel hoe Beauty alert wordt. Ze voelt de verandering en als ik zacht zeg “ga maar”, gaat ze direct in draf. Met de galop gaat het hetzelfde. De adem in ‘galop’ is als rijden in een sportwagen met mijn voet voluit op het gas. Beauty’s energie begint te trillen als in verwachting en pas als ik ‘ga maar’ zeg springt ze in galop. Dan hurk ik op de plek waar ik stond en blijf haar aanmoedigen. Opeens is er niets meer alleen zij en ik en die enorme vloeiende energie die wij mensen ‘galop’ noemen. We vliegen samen, zij in beweging en ik hurkend. Het contact is nu volledig. Open. Zonder verhalen.

En dan realiseer ik me dat dit de beweging is van de vliegende schepper.  Dit is open, vol vertrouwen, vliegen. Niet wetende waar mijn creaties heen gaan. Niet wetende hoe het zal uitpakken. Alleen vertrouwen op mezelf en dat ik niet omval of door de energie wordt meegezogen, meegetrokken. Niet tegenhouden of afremmen.

Het is los van alle verhalen alleen maar zijn in dat moment. Geen twijfels en geen geneuzel.

Ik merk ook steeds meer wat niet meer werkt. Wat niet meer werkt is op zoek naar hetgeen niet klopt. Jaren is er gesleuteld en geklust aan het bewustzijn. Dit was niet goed, dat was niet goed. Dit moest worden losgelaten, dat moest worden weggedaan. Nieuw was goed en oud was goed fout. In dat moment van vliegen, zijn al die verhalen zo woest onbelangrijk. Wanneer ik vlieg kan ik niet op ieder detail letten en gaan muggenziften over waarin ik nog niet goed genoeg ben of waar ik nog iets te verhelpen heb of te verbeteren. Ik kan alleen maar genieten van wat er gebeurt of ermee stoppen en weer gaan huilen met de wolven in het bos.

Ik heb gemerkt dat het geen plek is waar ik wil zijn. Ik heb gekozen te vliegen en al vliegende te creëren.

Het is razendsnel richting kiezen. Ja of nee zeggen tegen mogelijkheden die voorbij komen. Een vogel in volle vlucht heeft geen tijd om de kaart te raadplegen. Het betekent stoppen met neuzelen over het verleden of over vorige levens of over blokkades of over meer van die decadente spirituele tijdverdrijvende activiteiten. Het betekent in volle galop gaan leven en genieten van alles wat zich voordoet.

Love

Anita Boom

10/2/2009 - Schatten van het leven